Gedichten

Dwaalwegen…

Tussen de bedrijven door werk ik aan een kleine gedichtenbundel, gecombineerd met natuurfotografie.
Onderstaand gedicht heb ik gemaakt vanuit een gevoel van verdriet, het moeten achterlaten van mensen die hun eigen innerlijke schoonheid niet kunnen zien. Mijn dochter herkende er de groei van de lotusbloem in. Wat voel jij er bij?

Dwaalwegen…

Zij komt van diep en verdwaald
En reikt jou de hand
Wil je blijven zitten in het modderige drijfzand
Zij is nog steeds dezelfde bloem die je toen hebt ontmoet
Verder en dieper zakte ze bij je vandaan
Jij hebt haar ongehinderd de diepte in laten gaan

Haar voeten raakten de bodem van de put
Toen was je haar kwijt
Je had geen weet

De rand brokkelt af onder je verkrampte handen
De modder valt in het onpeilbare
Hier is geen houvast

Gluur je over de bruine schuimende massa
Naar de regenboog bloem die voor je staat in al haar pracht
Opgestegen uit de donkere spelonken
Brengt zij de pure wijsheid mee van haar reis

Geen weg is zonder obstakels
Welke je ook gaat

Yria Meijer

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.