Gedichten

Dwaalwegen…

Tussen de bedrijven door werk ik aan een kleine gedichtenbundel, gecombineerd met natuurfotografie.
Onderstaand gedicht heb ik gemaakt vanuit een gevoel van verdriet, het moeten achterlaten van mensen die hun eigen innerlijke schoonheid niet kunnen zien. Mijn dochter herkende er de groei van de lotusbloem in. Wat voel jij er bij?

Dwaalwegen…

Zij komt van diep en verdwaald
En reikt jou de hand
Wil je blijven zitten in het modderige drijfzand
Zij is nog steeds dezelfde bloem die je toen hebt ontmoet
Verder en dieper zakte ze bij je vandaan
Jij hebt haar ongehinderd de diepte in laten gaan

Haar voeten raakten de bodem van de put
Toen was je haar kwijt
Je had geen weet

De rand brokkelt af onder je verkrampte handen
De modder valt in het onpeilbare
Hier is geen houvast

Gluur je over de bruine schuimende massa
Naar de regenboog bloem die voor je staat in al haar pracht
Opgestegen uit de donkere spelonken
Brengt zij de pure wijsheid mee van haar reis

Geen weg is zonder obstakels
Welke je ook gaat

Yria Meijer

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.